اهداف. ونتيلاتور­ها به­شکلی طراحی مي­شوند که اگر بيمار با مشکلی مواجه شد اخطار دهند. اخطار­ها معمولا تکرارشونده، گوش­خراش، مهيج و گيج­کننده هستند. هدف اين مطالعه بهبود وضعيت سيستم­های اخطار در بخش مراقبت ويژه با مقايسه اخطارهای گفتاری و زنگی از ديدگاه پرستاران و پزشکان بود.

روش­ها. سيستم اخطار گفتاری مورد مطالعه به زبان فارسی طراحی و روی دستگاه ونتيلاتور "بِنِت 7200" نصب شد و در بخش ICU مرکزی مورد استفاده قرار گرفت. در شرايط منجر به توليد اخطار، دستگاه اخطار زنگی ايجاد مي­نمود و در کنار هر چراغ قرمز روشن پيغامی نوشته مي­شد. در سيستم اخطار گفتاری ، با استفاده از ريزپردازنده تعبيه و برنامه­نويسي­شده، اخطارهای تشخيص­داده­شده به­صورت گفتاری با رعايت اولويت شنيده مي­شد. 50 پرسش­نامه در اختيار پرسنل، پزشک مقيم ICU و دستيارهای بيهوشی قرار گرفت و 40 پرسش­نامه مورد آناليز قرار گرفت.

يافته­ها. 22 نفر (5/54%) از پرستاران و پزشکان با اين نظر که مرگ­ومير در دستگاه ونتيلاتور دارای اخطار گفتاری بيشتر است "مخالف" يا "کاملا مخالف" بودند. مدت زمان پاسخ به اخطار زنگی از مدت زمان پاسخ به اخطار گفتاری طولاني­تر ارزيابی شد.

نتيجه­گيری. به نظر پرسنل بخش مراقبت ويژه، ونتيلاتور دارای اخطار گفتاری موجب آگاهی سريع از مشکل بيمار مي­شود. از سوی ديگر، وقتی پرسنل از اختلال به­وجودآمده زودتر مطلع شوند و نوع مشکل را نيز بدانند سريع­تر به حل مشکل بيمار مي­پردازند.