اهداف: پيشگيری اوليه، همچنان­ به­عنوان يکی از راه­های مهم برای کاهش بار جراحات و آسيب­ها به­حساب مي­آيد. بسياری از مرگ­ها و ناتوانايي­های بلندمدت از طريق تقويت تروما و مراقبت اورژانس قابل­پيشگيری هستند. اين مطالعه با هدف بررسی عملکرد اورژانس پيش‌بيمارستانی در ايران انجام شد.

  روش­ها : در اين مطالعه توصيفی- تحليليِ مقطعی طی نيم­سال اول سال 1388، 15 نفر از مديران و کارشناسان مديريت حوادث و فوريت‌های پزشکی کشور شاغل در وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی به روش دردسترس به­عنوان نمونه پژوهش انتخاب شده و مورد مطالعه قرار گرفتند. ابزار پژوهش مصاحبه، فرم مخصوص جمع­آوری اطلاعات و بررسی اسناد و مدارک بود. برای تحليل اطلاعات از نرم‌افزارهای SPSS 11 استفاده شد.

  يافته­ها: زمان پاسخ­دهی اورژانسی در مناطق شهری کل کشور به جز شهر تهران 7 دقيقه و در مناطق برون شهری 14 دقيقه بود. پوشش‌دهی کلی توسط مديريت فوريت­ها 33%، تعداد آمبولانس­ها به ازای يکصدهزار نفر جمعيت 19/3­ دستگاه، پوشش ارتباطی 80%، نسبت فراگيران دوره کمک­های اوليه از مجموع گروه­های هدف 58% و مدل مراقبت مورد استفاده "ترکيبی" بود.