اهداف. يکی از موارد مهم در جنگ­ها، حضور و اقدامات موثر کادر درمان و امدادگران است که اگر به موقع و با برنامه و دانش مشخص وارد کار شوند، از صدمات بسياری پيشگيری نموده و سبب حفظ روحيه رزمندگان و کاهش عوارض مي­شوند. بدون شک تصميم­گيري­های صحيح بالينی، تدبير در موارد استرس­زا، تنظيم اطلاعات و داده­ها و استفاده­ی مناسب از آموخته­های نظری و عملی، از مسئوليت­های امدادگران است که در اين مطالعه مورد بررسی قرار گرفته است.

  روش­ها. اين بررسی، مطالعه­ای توصيفی به روش مقطعی است. در راستای موضوع پژوهش، پرسش­نامه­ای تهيه شد و در اختيار 50 نفر از امدادگرانی که در زمان جنگ حضور داشتند، قرار گرفت. پاسخ­ها با توجه به اهداف تحقيق و با استفاده از نرم­افزار SPSS مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند.

  يافته­ها. در حيطه­ی شناختی، امدادگران 70% صدمات شکمی را نيازمند اقدام فوری تشخيص دادند. در حيطه­ی حرکتی، 50% پاسخ­های امدادگران در خصوص مراقبت­های درمانی در جراحات نافذ شکمی نادرست بود. در حيطه­ی روانی و عاطفی، 42% امدادگران، آموزش عملی و تئوری و مسلط بودن به کار را بهترين عامل حمايت­های روانی و عاطفی اعلام کرده­اند.

  نتيجه­گيری. با توجه به نتايج اين مطالعه، امدادگران در سه حيطه­ی شناختی، حرکتی و رفتاری نياز به آموزش­ دارند.