اهداف: درمان بيماران مبتلا به تنگی عروق کرونر با سه روش دارويی، مداخله غيرجراحی با استفاده از سوند بالون­دار و پيوند راه فرعی کنارگذر در کرونر مسدودشده انجام مي­گيرد. اين مطالعه با هدف تعيين مزيت دو روش درمانی CABS و دارويی از طريق اندازه­گيری کيفيت زندگی افراد انجام شد.

  روش­ها: در مطالعه­ای توصيفی- تحليلی، 190 بيمار مبتلا به بيماری عروق کرونر که تحت درمان يکی از روش­های دارويی يا جراحی بودند، با روش نمونه­گيری مبتنی بر هدف از ليست بيماران يکی از بيمارستان­های شهر تهران انتخاب شدند. سپس، طی مصاحبه­ای ساختارمند، پرسش­نامه استاندارد کيفيت زندگی ناتينگهام برای هر بيمار تکميل شد. داده­ ه ا با آزمون آماری T مستقل و مجذورکای ت جزيه و تحليل شدند.

  يافته­ها: ميانگين نمره کيفيت زندگی بيماران تحت درمان با روش جراحی 25/3±56/18 و گروه دارويی 23/4±39/23 بود. آزمون آماری T مستقل اختلاف معني­داری بين اين دو شيوه نشان داد (05/0>p).

  نتيجه­گيری: روش درمانی CABS هر چند برای بيماران دشوارتر است و هزينه بيشتری دارد، اما روش مطلوب­تری است. بايد در اين زمينه آگاهي­های بيشتر به مردم داده شود تا امکانات و شرايط لازم به­منظور فراگيری آن فراهم آيد.