اهداف: تعداد زيادی از بيماران نياز به مراقبت ويژه دارند و گذاشتن لوله تراشه و استفاده از تهويه مکانيکی امری ضروری است. اين نوع راه هوايی منجر به تحريک مخاط و توليد موکوس مي­شود. انجام ساکشن با عوارضی نظير هيپوکسی شديد­ و اختلالات مهم قلبی- عروقی همراه است؛ انتخاب کم­­خطر­ترين راه ساکشن لوله تراشه مي­تواند از ايجاد عوارض شديد بکاهد. هدف اين مطالعه، مقايسه تاثير دو روش ساکشن باز و بسته بر الگوی ضربان قلب و درصد اشباع اکسيژن خون شريانی بود.

  روش­ها: در اين پژوهش کارآزمايی بالينی متقاطع که طی سال­های 87-1386 در بخش­های مراقبت ويژه بيمارستان­های ارتش انجام شد، 60 بيمار متصل به ونتيلاتور انتخاب و مطالعه شدند. روش­های ساکشن باز و بسته روی نمونه­ها به اجرا درآمد و الگوی ضربان قلب و درصد اشباع اکسيژن خون شريانی بيماران قبل و در چندين نوبت پس از هر نوع ساکشن بررسی و مقايسه شد. برای تجزيه و تحليل داده­ها از آزمون­های ANOVA و تی زوجی و نرم­افزار SPSS 17 استفاده شد.

  يافته­ها: تغيير تعداد ضربان قلب و درصد اشباع اکسيژن خون شريانی در زمان­های مختلف­، با روش­های مختلف ساکشن معني­دار بود (0001/0>p). اين تفاوت­ها در زمان­های مختلف پس از ساکشن به روش باز مشهودتر از روش بسته بود؛ اما تغييری به لحاظ ريتم قلبی در دو روش ساکشن باز و بسته وجود نداشت (05/0<p).