اهداف: طبق تعريف اورم، مراقبت از خود، رفتارهای آموخته­شده­ای هستند که شخص برای حفظ يا ارتقای زندگی، سلامتی و خوب بودن و پيشگيری و درمان بيماری انجام مي­دهد. خودمراقبتی مي­تواند نقش بسيار موثری در اداره افراد مبتلا به بيماري­های مزمن از جمله بيماری عروق کرونر داشته باشد. اين مطالعه با هدف تعيين توان خودمراقبتی و ارتباط بين توان خودمراقبتی و برخی متغيرها در افراد مبتلا به بيماری عروق کرونر انجام شد.

  روش­ها: در اين مطالعه توصيفی- تحليلی، 307 فرد 40 ساله يا بالاتر مبتلا به بيماری عروق کرونر که در فاصله زمانی تير الی آبان سال 1388 به بيمارستان 502 ارتش در تهران مراجعه نمودند به روش مبتنی بر هدف انتخاب شدند. روش گردآوری داده­ها مصاحبه بود که با استفاده از ابزار "تمرين توان مراقبت از خود" و پرسش­نامه "فاکتورهای وضعيتی پايه" انجام شد. داده­ها با استفاده از نرم­افزار SPSS 14 و روش­های آماری توصيفی و آزمون­های آناليز واريانس يکطرفه و تی مستقل تجزيه و تحليل شد.

  يافته­ها: ميانگين توان خودمراقبتی واحدهای پژوهش 62/12 ± 13/59 بود. فاکتورهايی از قبيل جنسيت، سن، اشتغال، سطح تحصيلات و درآمد ارتباط معني­داری با توان خودمراقبتی نداشتند (05/0نتيجه­گيری: توان خودمراقبتی بيماران مبتلا به اختلالات عروق کرونر در سطح متوسط است و توان خودمراقبتی و سلامتی افراد متاثر از فاکتورهای وضعيتی پايه نيست.