اهداف: داشتن مهارت و دانش کافی در امر احيای قلبی- ريوی (CPR) امروزه برای تمام گروه­های دست­اندرکار پزشکی ضروری است. برای افزايش مهارت بالينی دانشجويان در زمينه احيا، آموزش شبيه­سازي­شده توصيه مي­شود. اين نوع آموزش باعث بهبود عملکرد شده و آنها را با تجهيزات و روند کار بهتر آشنا مي­کند. در مطالعه حاضر، تأثير آموزش ايستگاهی بر عملکرد دانشجويان سنجيده شده است.

  روش­ها : اين تحقيق يک مطالعه مداخله­ای، از نوع قبل و بعد است. با جمع­آوری اطلاعات در دو مرحله قبل و بعد از مداخله با روش سرشماری از در 37 دانشجويان پرستاری و مامايی ترم آخر دانشکده پرستاری و مامايی بويه که به روش سرشماری مجموعاً 37 نفر انتخاب شده بودند، صورت گرفت. ابزار گردآوری اطلاعات چک­ليست استاندارد بود که ميزان عملکرد پايه و پيشرفته CPR قبل و بعد از آموزش ايستگاهی به روش "ارزيابی بالينی مبتنی بر مشاهده در ايستگاه" (OSCE ) به کمک آن ثبت شد. اطلاعات با نرم­افزار SPSS 11.5 با استفاده از روش­های آماری توصيفی و آزمون آماری ناپارامتری ويلکاکسون مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.

  يافته­ها: اختلاف ميزان عملکرد پايه و پيشرفته دانشجويان در احيای قلبی- ريوی با توجه به ميانگين اطلاعات قبل ( 95/32 ± 43/120) و بعد ( 66/22 ± 86/340 ) از مداخله تفاوت آماری معني­داری نشان داد. 

  نتيجه­گيری: آموزش ايستگاهی CPR به­صورت صحيح و کاربردی منجر به بهبود عملکرد دانشجويان پرستاری و مامايی در حيطه احيای قلبی- ريوی پايه و پيشرفته مي­شود.