اهداف: اعتقادات مذهبی عامل مهمی در حمايت روحی بيماران است. برای احساس راحتی بيشتر و کسب توان دوباره به­منظور حرکت به سوی تطابق بيشتر با بيماری، بايد به قدرت خدا تکيه نمود. اعمال مذهبی، دعا و نيايش نه­تنها بر حالات عاطفی بلکه بر کيفيات بدنی فرد تاثير مي­گذارد و گاهی در چند لحظه يا چند روز بيماری جسمی را بهبود مي­بخشد. اين مطالعه با هدف بررسی ميزان توسل به خدا در بيماران همودياليزی صورت گرفت.

  روش­ها: در اين مطالعه توصيفی- مقطعی تک­گروهی و تک­مرحله­ای، 245 بيمار دياليزی مراجعه­کننده به مرکز همودياليز استان گلستان به روش مبتنی بر هدف انتخاب شدند. اطلاعات از طريق پرسش­نامه تناوب دعای مراويگليا جمع­آوری شد. داده­ها با کمک نرم­افزار SPSS 16 و آمار توصيفی و آزمون فريدمن مورد تجزيه تحليل قرار گرفت.

  يافته­ها: ميزان توسل به دعا 8/9 ± 9/173 بود. 4/98% نمونه­ها به ميزان زياد از دعا استفاده مي­کردند. نمره تناوب دعا 6/6 ± 2/95، تجربه قبلی دعا 6/4 ± 9/46 و نگرش دعا 1/3 ± 8/31 بود. در بُعد تناوب دعا، 5/44% به­طور مداوم از خدا به خاطر نعمت­هايش تشکر مي­نمودند و 42% نيز به­طور مداوم از خداوند ياری مي­طلبيدند. در بُعد تجربه قبلی دعا، 88% در گذشته معتقد بودند که "خدا گاهی بيماران را شفا مي­دهد". در بعد نگرش، 40% موافق بودند که خداوند مراقب آنهاست. بين ابعاد دعا ارتباط معني­داری مشاهده شد (01/0>p).