اهداف: امروزه بيماري­های غيرواگير به­علت پديده­ نوسازی جوامع، پيشرفت فناوری و تراکم جميعت در مناطق شهری، تغيير سبک و شيوه زندگی و گرايش افراد به عادات نامناسب شيوع گسترده­ای پيدا نموده­اند. بيماري­های قلبی و عروقی از اين نوع اختلالات و شايع­ترين علت مرگ در بيشتر کشورهای جهان و همچنين ايران و مهم­ترين عامل ازکارافتادگی است. هدف از اين مطالعه، بررسی تاثير الگوی توانمندسازی خانواده­محور بر سبک زندگی بيماران انفارکتوس قلبی بود.

  روش­­­ها: اين پژوهش کارآزمايی بالينی از شهريور تا آذر 1387 روی کليه بيماران مبتلا به انفارکتوس قلبی بستری در بخش سي­سي­يو بيمارستان شريعتی تهران انجام شد . پس از نمونه­گيری به­روش خوشه­ای تصادفی، نمونه­ها (70 بيمار) به­صورت تصادفی به دو گروه آزمون و شاهد تقسيم شدند. برای گروه آزمون، الگوی توانمندسازی خانواده­محور با چهار بُعد تهديد درک­شده (شدت و حساسيت)، خودکارآمدی، مشارکت آموزشی و ارزشيابی و برای گروه شاهد مراقبت رايج اجرا شد. ابزارهای پژوهش پرسش­نامه­های اطلاعات دموگرافيک، سبک زندگی و چهار بُعد توانمندسازی بودند. از آزمون­های آماری مجذور کای، فيشر، تي­مستقل و من- ويتنی برای تحليل داده­ها استفاده شد.

  يافته­ها: هر دو گروه آزمون و شاهد از نظر اطلاعات دموگرافيک همسان بودند (05/0>p). قبل از مداخله در ابعاد سبک زندگی، تمامی مقادير دو گروه همسان بود (05/0>p)؛ اما بعد از مداخله، به غير از بُعد سلامت جسمی (05/0>p)، اختلاف تمامی ابعاد از نظر آماری به­شدت معني­دار بودند (001/0>p).