اهداف: تعامل پرستار- بيمار در سيستم­های بهداشتی- درمانی، به­ويژه در بخش‌های فوريتی حايز اهميت است. اين مطالعه با هدف بررسی ميزان اثربخشی ارتباط پرستار- بيمار در کاهش حالات هيجانی (اضطراب، استرس، و افسردگی) ­بيماران بخش اورژانس انجام شد.

  روش­ها: ­ اين پژوهش نيمه­تجربی ­در بخش اورژانس يکی از بيمارستان­های شهر تهران از خرداد تا آذر سال 1387 انجام شد. جامعه پژوهش کليه بيماران مراجعه­کننده به بخش اورژانس بودند که حداقل 3 ساعت بستری شدند. دو گروه آزمون و شاهد (هر کدام 150 بيمار) به­روش نمونه­گيری دردسترس انتخاب شدند. گروه آزمون تحت مراقبت پرستاران آموزش­ديده در زمينه نحوه ارتباط با بيمار قرار گرفتند. پرستاران گروه شاهد چنين آموزشی نديده بودند. برای جمع­آوری اطلاعات از پرسش­نامه­های اطلاعات جمعيت­شناختی و مقياس اضطراب، افسردگی و استرس 21سئوالی استفاده شد. داده­ها با استفاده از نرم­افزار SPSS 13 و آزمون­های مجذور کای، من- ويتنی و تي­مستقل تجزيه و تحليل شدند.

  يافته­ها: 7/20% بيماران گروه شاهد دارای افسردگی ­شديد، 6/24% دارای اضطراب شديد ­و 3/41% دارای استرس شديد بودند. در گروه آزمون، 1/22% بيماران دارای افسردگی شديد، 3/20% دارای اضطراب شديد و 6/35% دارای استرس شديد بودند. اختلاف مقادير در هيچ­يک از موارد بين دو گروه معني­دار نبود (05/0>p).