اهداف: اختلال خواب با مشکلات جسمی، رفتاری و روانی همراه است. شواهدی مبنی بر کاهش کيفيت خواب در بيماران همودياليزی وجود دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثير به­کارگيری مدل مراقبت پيگير بر کيفيت خواب بيماران همودياليزی انجام شد.

  روش­ها: اين پژوهش نيمه­تجربی روی بيماران همودياليزی بيمارستان گلديس شاهين­شهر طی سال­های 88- 1387 انجام شد. 43 بيمار با روش نمونه­گيری سرشماری به­عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. برای جمع­آوری داده­ها از پرسش­نامه کيفيت خواب پيتس­بورگ استفاده شد. برای اجرای مدل که شامل چهار مرحله (آشناسازی، حساس­سازی، کنترل و ارزشيابی) بود، بيماران به 5 گروه تقسيم و برای هر گروه 4 تا 6 جلسه آموزشي­، طی 3 هفته برگزار شد. طی 9 هفته بعد از آن، مشاوره­های مراقبت پيگير، کنترل و ارزشيابی انجام شد. بلافاصله پس از اتمام مداخله و يک ماه بعد از آن، پرسش­نامه­ها مجدداً تکميل شد. داده­ها با استفاده از نرم­افزار SPSS 15 ، آمار توصيفی و آزمون­های آمار استنباطی تجزيه و تحليل شد.

  يافته­ها: با توجه به اينکه در پرسش­نامه پيتس­بورگ، نمره پايين­تر وضعيت بهتر را نشان مي­دهد، ميانگين نمره کيفيت خواب قبل از مداخله (64/3 ± 39/10) نسبت به بعد از مداخله (87/2 ± 54/5) به­طور معني­داری بيشتر بود (0001/0>p). همچنين، خواب کافی قبل از مداخله در 4/17% بيماران وجود داشت که بعد از مداخله در 55% بيماران مشاهده شد؛ اين تفاوت نيز معني­دار بود (0001/0=p).