اهداف: بازگرداندن اعمال حياتی قلب و ريه و تلاش برای برقراری گردش خون و تنفس از مهم­ترين اقدامات احياگران حرفه­ای حيات در مراکز درمانی است. هدف اين مطالعه، بررسی ميزان بقاء و پيامدهای ناشی از احيای قلبی- ريوی در بيمارستان­های آموزشی شهر تهران بود.

  روش­ها: اين پژوهش مقطعی طولی، طی 5 ماه در سه بيمارستان منتخب آموزشی و دانشگاهی شهر تهران روی 250 بيمار تحت عمليات احيای قلبی- ريوی انجام شد. ابزار گردآوری داده­ها در اين مطالعه فرم استاندارد ثبت موارد احياء در بيمارستان (اوتستئين)، شامل متغيرهای متعددی همچون سن، جنسيت، شيفت کاری، محل وقوع ايست قلبی، علت وقوع ايست قلبی، ريتم اوليه قلبی بيمار، پيامدهای کوتاه­مدت و بلندمدت احياء و غيره بود. از نرم‌افزار آماری SPSS 14 و آزمون­های آماری توصيفی و استنباطی (مجذور کای و رگرسيون لجستيک) برای تجزيه و تحليل داده­ها استفاده شد.

  يافته­ها: 6/59% نمونه­های مطالعه مرد و ميانگين سنی کل نمونه­ها 10/21 ± 17/57 سال بود. 4/64% موارد عمليات احيای قلبی- ريوی ناموفق بود و منجر به مرگ بيماران شد. 4/28% موارد احياء به­طور کوتاه­مدت موفق بود. تنها 2/7% نمونه­های مورد مطالعه بقای طولاني­مدت پس از عمليات احياء داشتند و از بيمارستان مرخص شدند.

  نتيجه­گيری: توجه بيشتر به زنجيره بقاء و علل موفقيت و عدم موفقيت احيای قلبی- ريوی و پرداختن به عوامل پيش­بيني­کننده موفقيت احيای قلبی- ريوی ضروری به­نظر مي­رسد .