اهداف: در برخی از بيماران همودياليزی سلامت روانی، جسمانی و معنوی مختل مي­شود. رفتارهای مذهبی به­ويژه دعا مي­تواند باعث افزايش انرژی معنوی و ايجاد نگرش مثبت در بيمار شود. هدف اين مطالعه، بررسی ارتباط دعا با سلامت معنوی بيماران همودياليزی بود.

  روش­ها: اين پژوهش توصيفی از نوع همبستگی در سال 1388 روی بيماران همودياليزی مراجعه­کننده به بيمارستان­ امام رضا^(ع) شهرستان آمل انجام شد. 85 نفر که شرايط مطالعه را داشتند به­روش نمونه­گيری مبتنی بر هدف انتخاب شدند. اطلاعات از طريق پرسش­نامه ابعاد دعا مراويگليا و سلامت معنوی پولوتزين و اليسون جمع­آوری شد. از نرم­افزار آماری SPSS 16 و آزمون­های آماری توصيفی و استنباطی ( ضريب همبستگی پيرسون، آناليز واريانس و آزمون تعقيبی توکی ) برای تجزيه و تحليل داده­ها استفاده شد.

  يافته­ها: در 96% نمونه­های پژوهش ميزان تناوب دعا در سطح بالا بود. 96% نمونه­ها به­ميزان زياد دعا مي­کردند. 85% تجربه دعا و 87% نگرش مثبتی نسبت به دعا داشتند. سلامت معنوی در 75% نمونه­ها در سطح بالا بود. همچنين، بين تناوب دعا با سلامت معنوی ارتباط معنی‌داری يافت نشد (3/0=p). بين تناوب دعا با تاهل (05/0=p) و سلامت معنوی با سن (01/0>p) ارتباط معني­داری مشاهده شد.