اهداف: يکی از مهم­ترين چالش­ها در کنترل بيماري­های قلبی، عدم تمکين اين بيماران و بستری شدن مکرر آنها در بخش­های مراقبت ويژه قلب است. مطالعه حاضر با هدف تبيين مفهوم تمکين و عوامل موثر بر عدم تمکين در بيماران مبتلا به نارسايی احتقانی قلب دچار بستری مکرر انجام شد.

  روش­ها: با رويکردی کيفی، 42 بيمار مبتلا به نارسايی احتقانی قلب دچار بستری مجدد طی 6 ماه (آبان­ماه 1386 لغايت فروردين­ماه 1387) مورد مصاحبه قرار گرفتند و داده­ها به­روش آناليز محتوی تجزيه و تحليل شد. جمع­آوری داده­ها با مصاحبه باز و يادداشت در عرصه در دو بيمارستان آموزشی دانشگاه علوم پزشکی تهران انجام شد.

  يافته­ها: انجام هر اقدام غير­علمی برای ايجاد "حس خوب بودن"، به معنی تمکين مبتلايان به نارسايی احتقانی قلبی بود؛ به­نحوی که بيماران از آن به­عنوان متغير راهبردی حل مشکل اصلی خود يعنی "چگونگی تامين راحتی در زندگی روزمره" استفاده کردند. کدهای اوليه، 3 درون­مايه "عوامل ممانعت­کننده مربوط به بيمار و خانواده"، "عوامل ممانعت­کننده مربوط به درمان و تيم درمان" و "عوامل ممانعت­کننده اقتصادی و اجتماعی" را تبيين کردند که دلايل عدم تمکين در اين بيماران بودند.