اهداف: با توجه به روشن نبودن وضعيت کيفيت دياليز در آبادان، اين پژوهش به­ منظور بررسی ميزان کفايت دياليز در بيماران مراجعه‌کننده به مرکز همودياليز شهرستان آبادان در سال 1386 انجام شد.

  روش­ها: اين پژوهش مطالعه ­ای توصيفی مقطعی است و جامعه مورد مطالعه، تمامی بيماران مراجعه­ کننده به مرکز همودياليز شهرستان آبادان در سال 1386 بودند که بيش از سه ماه از آغاز دياليز آنها مي­ گذشت. اطلاعات از طريق چک ­ليست گردآوری شد. به­ منظور تعيين کفايت دياليز از مقياس kt/v و URR و نيز برای بررسی وضعيت تغذيه­ ای از معيار PCR استفاده شد. در نهايت، داده­ ها با استفاده از نرم­ افزار SPSS 13 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند.

  يافته­ها: ميانگين کلی kt/v برابر 0.21±0.9 و کمترين و بيشترين ميزان آن به­ ترتيب 0.2 و 1.27 بود . ميانگين کلی URR نيز 10±53 درصد و کمترين و بيشترين مقدار آن 14 و 70% بود. ميانگين کلی PCR برابر 0.18±0.79 و کمترين و بيشترين ميزان آن 0.35 و 1.26 بود. بين ميزان kt/v و URR با جنس، سن، ساعات دياليز در هفته و نوع صافی ارتباط معني­ داری مشاهده نشد. بين kt/v و PCR با استفاده از ضريب همبستگی پيرسون ارتباط آماری معنی ­داری به دست نيامد (0.14=p).

  نتيجه­گيری: با توجه به بی کفايتی دياليز در 97.8% بيماران، انجام تحقيقات وسيع­ تر به­ منظور شناخت علل آن ضروری به ­نظر مي­ رسد. همچنين، با توجه به اهميت اندازه ­گيری درست ميزان اوره برای سنجش کفايت دياليز توصيه مي­ شود که در ساير مراکز نيز از روش جديد به­ کار گرفته ­شده در اين مقاله استفاده شود.