اهداف: بهبود کفايت دياليز مهم­ترين عامل کاهش عوارض و مرگ­و­مير بيماران دياليزی به­شمار مي­آيد. طبق تحقيقات مختلف، موسيقی بر فاکتورهای فيزيولوژيک تاثير دارد. اما تاکنون تحقيقی پيرامون تاثير موسيقی بر کفايت دياليز انجام نشده است. اين مطالعه با هدف مقايسه تاثير صوت قرآن با حالت عادی، سکوت، موسيقی عربی و موسيقی ايرانی بر ميزان کفايت دياليز طراحی و اجرا شد.

  روش­ها: اين پژوهش کارآزمايی بالينی در کليه بيماران مرحله انتهايی نارسايی مزمن کليه، بستری در بخش همودياليز بيمارستان شهيد مطهری جهرم در سال 1387 انجام شد. 68 نفر به روش نمونه­گيری مبتنی بر هدف انتخاب شدند. برای جمع­آوری اطلاعات از پرسش­نامه سنجش دينداری گلاک و استارک استفاده شد. مداخلات در 5 مرحله انجام گرفت. حالت عادی، ترتيل آيات 1 تا 83 سوره ياسين، موسيقی ايرانی (30 دقيقه)، موسيقی عربی (30 دقيقه) و سکوت. تمام متغيرهای تاثيرگذار بر کفايت دياليز در تمام جلسات مداخله يکسان­سازی شدند. کفايت دياليز به کمک فرمول kt/v محاسبه شد. داده­ها به­وسيله آزمون­های مجذور کای، تی مزدوج و آناليز واريانس تجزيه و تحليل شد.

  يافته­ها: ميانگين کفايت دياليز محاسبه­شده با فرمول kt/v 757/0 ± ­963/0، با فرمول URR 9/87 ± 6/51 و با فرمول PRU 121/0 ± 484/0 بود. آزمون آناليز واريانس اختلاف معني­داری بين کفايت دياليز 5 گروه نشان نداد (05/0نتيجه­گيری: هيچ­يک از حالات تاثيری بر بهبود کفايت دياليز ندارند؛ هر چند که کفايت محاسبه­شده با فرمول kt/v در شرايط استفاده از صوت قرآن، افزايش بهبود غيرمعني­داری را نشان مي­دهد