اهداف: بهبود کيفيت دياليز، مهم­ترين عامل در کاهش عوارض و مرگ­ومير مبتلايان به نارسايي­های مزمن کليه به­شمار مي­رود. اما هنوز مشخص نيست که بيماران اورميک به چه مقدار همودياليز نياز دارند. در بيشتر مراکز از مدل­سازی کينتيک اوره برای بررسی کفايت همودياليز استفاده مي­شود. هدف اين مطالعه، بررسی ميزان کفايت دياليز بيماران در بخش همودياليز بيمارستان مطهری جهرم بود.

  روش­ها: پژوهش حاضر مطالعه­ای توصيفی- مقطعی است. جامعه مورد پژوهش شامل 68 بيمار غيراورژانسی مراجعه­کننده به بخش همودياليز بيمارستان مطهری جهرم در سال 1387 که در مرحله انتهايی بيماری مزمن کليوی قرار داشتند بود که به روش سرشماری انتخاب شدند. برای جمع­آوری اطلاعات از پرسش­نامه محقق­ساخته استفاده شد. روايی (صوری - محتوايی) با کمک 10 نفر از اساتيد دانشگاه و پايايی پرسش­نامه از طريق آزمون مجدد (89/0=r) حاصل شد. محاسبه کفايت دياليز با فرمول KT/V انجام شد. اطلاعات به­وسيله آزمون­های پارامتريک و غيرپارامتريک تحليل شدند.

  يافته­ها: ميانگين سنی نمونه­ها 62/18±55/58 بود. ميانگين شاخص­های کفايت دياليز KT/V معادل 757/0±963/0 و URR معادل 9/87±6/51 بود. بين فشارخون، وزن، اوره و کراتينين قبل و بعد از دياليز اختلاف معني­داری بين ميانگين­ها به کمک آزمون T مزدوج مشاهده شد (05/0>p؛ 001/0= Sig).

  نتيجه­گيری: با توجه به پايين بودن کفايت دياليز در اين مرکز، مانند نتايج بيشتر مطالعات در مراکز ديگر، لازم است بررسی جامعی در خصوص تعيين علل عدم کفايت دياليز صورت گيرد.