اهداف. با توجه به رشد روزافزون بيماري­های قلبی، مجامع معتبر علمی برای مقابله با سکته حاد قلبی، ترومبوليتيک­های مختلف از جمله استرپتوکيناز را تجويز کردند. با توجه به اهميت مصرف سريع اين دارو، پژوهش حاضر با هدف بررسی فاصله زمانی ورود بيمار مبتلا به سکته حاد قلبی به بيمارستان و تزريق استرپتوکيناز توسط پرستاران اجرا شد.

  روش­ها. پژوهش حاضر مطالعه­ای توصيفی- مقطعی است که روی کليه بيماران (150 نفر) سکته حاد قلبی بستری در بخش سي­سي­يو که داروی استرپتوکيناز دريافت کردند، انجام شد. ابزار جمع­آوری اطلاعات، پرسش­نامه­ای طراحي­شده مبتنی بر اهداف پژوهش بود. روايی صوری و محتوايی پرسش­نامه با اجماع نظرات 10 نفر از اساتيد کسب شد. پايايی پرسش­نامه نيز با تحليل 15 پرسش­نامه به­صورت آزمايشی با کمک آزمون اسپيرمن (85/0= r ) مورد تاييد قرار گرفت. تجزيه و تحليل آماری توسط آزمون­های پارامتريک و غيرپارامتريک انجام گرفت.

  يافته­ها. از کل بيماران، 12 نفر (8%) در روز اول بعد از سکته حاد قلبی فوت نمودند. 18 نفر (12%) نيز دچار اِدِم حاد ريه شدند. ميانگين کسر جهشی بيماران پس از سکته حاد قلبی 81/8±15/46 بود. ميانگين زمان ورود بيمار تا مصرف داروی استرپتوکيناز 35/420±33/190 دقيقه بود. بين متغيرهای "تعداد روز بستری/زمان ورود تا تزريق " مصرف داروی استرپتوکيناز (001/0= Sig ؛ 01/0 p < ) و بين متغيرهای "کسر جهشی بيمار/زمان ورود تا تزريق " مصرف داروی استرپتوکيناز (007/0= Sig ؛ 05/0 p < ) به کمک آزمون آماری پيرسون ارتباط معني­دار آماری مشاهده شد.

  نتيجه­گيری. ميانگين زمان تزريق داروی استرپتوکيناز در مطالعه حاضر نسبت به استاندارد بين­المللی (30 دقيقه)، 2 ساعت و 40 دقيقه بيشتر است، که بايد مورد توجه مديران پرستاری بيمارستان واقع شود.