اهداف. بروز سرفه حين انجام بيهوشی يا پس از خروج لوله تراشه، امری ناخواسته و محتمل است که مي­تواند در افراد تحت عمل آب مرواريد باعث صدمه به چشم و کوری شود. هدف اين مطالعه، تعيين اثر تزريق ليدوکائين داخل لوله تراشه، بر ميزان کاهش بروز سرفه و اسپاسم حنجره در زمان انتيوباسيون در مقايسه با روش معمول بود.

  روش­ها. اين مطالعه از نوع کارآزمايی بالينی تصادفی دوسوکور است که روی ۶۶ بيمار بالاتر از 18 سال تحت عمل آب مرواريد طی 6 ماه در سال 1384 در بيمارستان امام سجاد ياسوج انجام شد. در گروه کنترل، 100 ميلي­گرم (معادل 5 سي­سی) داروی ليدوکائين 2% و در گروه شاهد حجم مساوی آب نمک درون لوله تراشه ريخته و عمل انجام شد. 5 تا 10 دقيقه قبل از پايان عمل، داروی بيهوشی قطع و پس از پايان عمل، بازگشت انجام شد و لوله تراشه خارج گرديد. در اين زمان تعداد و شدت سرفه­های بيمار و لارينگواسپاسم در سه نوبت بررسی و ثبت و مقايسه شد. اطلاعات جمع­آوري­شده با استفاده از نرم­افزار SPSS 11 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.

  يافته­ها. تغييرات فشارخون سيستول و دياستول قبل از عمل، بعد از خارج کردن لوله تراشه در اتاق عمل و در ريکاوری در دو گروه شاهد و آزمون، اختلاف معني­داری نداشت. تعداد سرفه بعد از در آوردن لوله تراشه در دو گروه اختلاف معني­داری داشت و در گروه کنترل بروز سرفه بيشتر بود.

  نتيجه­گيری. تزريق ليدوکائين درون لوله تراشه، در بيماران تحت عمل پس از خارج کردن لوله باعث کاهش ميزان سرفه مي­شود.